Solfatara we włoskiej miejscowości Pozzuola to jedno z najbardziej fascynujących miejsc w Europie. Taką nazwę nosi jeden z kraterów superwulkanu Campi Flegrei (Pól Flegrejskich – jednego z najbardziej aktywnych sejsmicznie miejsc na ziemi, na które składają się aż 24 kratery i stożki wulkaniczne). Ostatni raz do jego wybuchu doszło w XII w., ale wciąż wykazuje oznaki życia, a jego erupcja pociągnęłaby za sobą niewyobrażalną wręcz katastrofę. Niewielu jednak wie, że właśnie na terenie Solfatary Pozzuola w 305 r., za czasów Dioklecjana, rzymscy żołnierze ścięli biskupa Benewentu, a dziś patrona Neapolu św. Januarego.
Solfatarę, zwaną też Forum Vulcani, uważano za mityczne wejście do starożytnego rzymskiego piekła. Jego obecna nazwa pochodzi od „sulphur terra”, czyli „siarkowa ziemia”. Dziś żółtawe, obrośnięte siarkowymi kryształkami skały nadal osnute są wydobywającymi się z ziemi siarkowymi oparami.
W czasach rzymskich była tam kopalnia siarki i aż do 1920 r. uzdrowisko. Świadectwem jego istnienia są nieczynne obecnie Le Stufe, „Piece” – dwie antyczne groty – sauny, zwane Czyśćcem (temperatura sięgała w niej 60°C) i Piekłem (90°C). Wypacano się w nich i inhalowano wyziewami siarki, lecząc choroby układu oddechowego, choroby skóry i reumatyzm, oczyszczano organizmy, a nawet… odchudzano.
Wielkimi Ustami – Bocca Grande – nazwana została największa na tym terenie, zawierająca rozmaite siarczki i cuchnąca zgniłymi jajami (siarkowodór!) fumarola, wyrzucająca parę o temperaturze 160°C. La Fangaia to z kolei pełna minerałów sadzawka z białawego błota, bulgocąca na skutek obecności gorących gazów (o temperaturze między 170 a 250°C) wydobywających się z głębokości kilkuset metrów. Siarkowo-magnezowa woda ze znanego już w średniowieczu Pozzo, czyli Źródła, uważana była za remedium na choroby nerwowe, problemy ze wzrokiem, na gorączkę, choroby skórne i bezpłodność.
Biologiczną osobliwością Solfatary są lubiące wysoką temperaturę i siarkowe kwasy porastające skały zielone glony oraz mikroorganizmy żyjące w gorącym błocie Fangai.
W najwyższym punkcie wulkanu – na krawędzi stożka – stoi dziś biały metalowy krzyż, a nieopodal znajduje się sanktuarium upamiętniające śmierć św. Januarego.
hb
