Beatyfikacja, beatyfikacja i po beatyfikacji. Tak można – parafrazując popularny komentarz dotyczący Świąt – opisać nasze przygotowania do 12 września, do wielkiej uroczystości radości z bł. Matki Elżbiety Róży Czackiej i bł. kard. Stefana Wyszyńskiego.
Biografie tych dwojga już niebawem pojawią się na wyprzedażach, w promocyjnej cenie. Z wizji i fonii znikną programy im poświęcone. A przecież to dopiero początek! Modlitwa za ich wstawiennictwem to jedno, ale odkrywanie ich życia to równie ważna sprawa. Nie chodzi o daty, dokumenty, ale o człowieka. Często największym wyzwaniem społeczeństwa smartfonów, w którym człowiek sprawdza, ile osób skomentowało jego zdjęcie na portalach społecznościowych, w którym dzielimy się wspomnieniami z wakacji, chcemy imponować i być podziwianymi, jest bycie wolnym. Odkrywając kard. Wyszyńskiego, ilość sporów, jakie musiał prowadzić, kłamstw krążących na jego temat, niezrozumienia, z jakim się spotykał, konfliktów rozniecanych sztucznie przez komunistyczną władzę, zastanawiałam się, jak on mógł spokojnie spać? Jak mógł zachować spokój? Odpowiedź wydaje się dość banalna. Był wolnym człowiekiem. Jak sam pisał, komuniści nie mogli zmusić go, by ich nienawidził. Ta wolność to więcej niż hasło. To spokojny sen. Brak rozważań, co ktoś sobie pomyśli, jak oceni, co powie. To niezależność i wolność, której wszyscy pragniemy. I to jest czas, by o taką „wyszyńską” wolność w naszym życiu zawalczyć.
