Francuz św. Benedykt Józef Labre (1748-1783) był jednym z najbardziej oryginalnych świętych Kościoła.
Bez grosza przy duszy obszedł prawie całą Europę, zaglądając do najważniejszych europejskich sanktuariów. Na jego pielgrzymim szlaku znalazły się m.in. Loreto, Asyż, Neapol, Bari i Fabriano we Włoszech, Einsideln w Szwajcarii, Santiago de Compostella w Hiszpanii, Aix-en-Provence i Paray-le-Monial we Francji, sanktuaria w Niemczech. Aby zapewnić sobie środki do życia – żebrał. Spał zazwyczaj wprost na ziemi pod gołym niebem. Podróżował w starym, brudnym płaszczu narzuconym na połatany habit kartuza, z jednym różańcem na szyi, a drugim w dłoni, z krucyfiksem na piersiach i z podróżną sakwą, w której nosił Nowy Testament, brewiarz i Naśladowanie Chrystusa.
Przez ostatnie sześć lat życia „pielgrzymował” po Rzymie, sypiając głównie w ruinach Koloseum, a za „kwaterę główną” obrał sobie mały kościółek Santa Maria ai Monti. Właśnie tam skonał i został pochowany, a opinia publiczna była zgodna – „umarł święty”. Za wstawiennictwem „żebraka od wieczystej adoracji” i „nowego św. Franciszka” – jak go nazwano – wydarzyło się bardzo wiele cudów. Często bywało, że zanim kogoś uzdrowił, osobiście mu się objawiał i przemawiał doń we śnie lub na jawie. Do dziś św. Benedykt Józef wstawia się za nami u Boga. Świadczą o tym liczne, składane przy jego rzymskim grobie karteczki z prośbami i podziękowaniami.
