POWAGA RZECZY OSĄDZONEJ

Zgodnie z art. 366 kodeksu postępowania cywilnego „Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami”. O powadze rzeczy osądzonej decyduje poza identycznością stron nie tylko identyczność przedmiotu rozstrzygnięcia, lecz także identyczność podstawy sporu.

0
308

Orzeczenia co do istoty sprawy, a więc w procesie – wyrok i nakaz zapłaty, a w postępowaniu nieprocesowym – postanowienie co do istoty sprawy mają powagę rzeczy osądzonej.

Nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej:

  1. postanowienie o odrzuceniu pozwu (tak: Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18.8.1967 r., II CZ 68/67),
  2. prawomocne postanowienia kończące postępowanie w sprawie, wydane w postępowaniu procesowym,
  3. wyrok zapadły pomiędzy wierzycielem a spółką jawną nie ma powagi rzeczy osądzonej pomiędzy wierzycielem a wspólnikiem,
  4. wyrok zasądzający należność od dłużnika głównego nie ma powagi rzeczy osądzonej w stosunku do poręczyciela,
  5. prawomocna decyzja organu rentowego,
  6. żądanie ewentualne, gdy wyrok zawiera tylko rozstrzygnięcie o żądaniu głównym.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Wpisz swój komentarz!
Proszę wpisać tutaj swoje imię