W poruszającym wierszu „Ostatnia linia” autor, Jędrzej Lipski – historyk, dr filozofii, dziennikarz i filmowiec – oddaje głos tym, którzy zostali na posterunku do końca. To głęboka, przejmująca refleksja o heroizmie, milczeniu, cierpieniu i niegasnącej wierze w sens walki o wolność.
Lipski, znany również ze swojej działalności niepodległościowej w latach 80. i statusu więźnia politycznego, tym utworem składa poetycki hołd tym, którzy – nawet w obliczu śmierci i rozpadu świata – nie ustąpili.
Publikacja tego utworu w ramach Solidayzmu jest nie tylko wyrazem pamięci, ale i formą poetyckiego manifestu ducha niepodległościowego.
Wiersz:
Ostatnia linia
Cisza. I tylko oddech słychać jak uderza
O ścianę ziemi, która już dłużej nie chroni.
Tam, pod sztandarem, stoi garść tych, co przetrwa,
Gdy pierwsze szeregi pochłonął już ogień.
Nie krzyczą. Nie ma komu już krzyczeć do Boga.
Nie ma meldunku, dowódcy, planu, odwrotu.
Jest tylko ziemia, co w palcach rozmokła,
I broń — tak stara, że pamięta „o wolność narodu”.
Na prawo stosy. Na lewo otwarta krwawi rana.
A oni trwają, choć świat się już na nich wali.
Nie dla nagrody. Nie z lęku. Ale na sztandarach.
Dla siebie. Dla tych, co w krwi własnej skonali.
Tam, gdzie właśnie padły ostatnie reduty,
Gdzie wróg już kopie, by zabić do granic
Powstaje ktoś zwykły, szary, bez szarży i buty,
Bo Polska się nie kończy, i nie umrze za nic!
O autorze:
Jędrzej Lipski – historyk, doktor filozofii, dziennikarz i filmowiec. W latach 80. działacz opozycji niepodległościowej i więzień polityczny. Aktywny uczestnik strajków studenckich i robotniczych po wprowadzeniu stanu wojennego, internowany, kolporter wydawnictw podziemnych. W III RP dziennikarz i redaktor m.in. w „Dzienniku Zachodnim”, Polskim Radiu i TVP Historia. Reżyser i autor wielu filmów dokumentalnych o historii Polski. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Wolności i Solidarności.
